Leg een schijf zo dat een of meer schijven van je tegenstander in een ononderbroken rechte lijn tussen je nieuwe schijf en een andere schijf van jouw kleur liggen. Elke schijf in die lijn draait om. Zetten die niets omdraaien zijn niet geldig, en de gemarkeerde stippen laten precies zien welke velden dat wel zijn.

Hier worden de standaard Othello-regels gespeeld: 8×8-bord, vier schijven in het midden bij de start, zwart begint. Othello is een gedeponeerde versie van het oudere spel Reversi; het spel zelf is hetzelfde.

Omdat schijven pas punten zijn als het spel voorbij is. Een schijf die je nu omdraait kan teruggedraaid worden, en veel schijven bezitten betekent meestal ook veel randen van de vijandelijke vorm bezitten — dat geeft je tegenstander meer zetten en jou minder. Sterk spel betekent halverwege de partij meestal weinig schijven bezitten.

Een hoekschijf kan nooit omgedraaid worden: omdraaien vereist vijandelijke schijven aan beide kanten van een lijn, en een hoek heeft geen tweede kant. Dat maakt hoeken permanent, en het maakt de velden diagonaal ernaast de gevaarlijkste van het bord, want daar spelen geeft de hoek weg.

Ze zijn verschillend én ze staan op volgorde, en beide helften zijn gemeten in plaats van beweerd. In dezelfde stelling kiezen de vier tussen 56 en 92 procent van de tijd een andere zet, omdat elk een ander kenmerk van het bord leest. Verkeerd spelen tegen wie dan ook kost tussen 28 en 55 procentpunt winstkans. En ze worden in volgorde zwaarder: een vaste referentiespeler wint ongeveer 85 procent van de partijen tegen de Glutton en ongeveer 45 procent tegen de Anchor. Wat níet klopt — en dat is het zeggen waard, want goed Reversi-advies is overal hetzelfde — is dat elk een andere strategie zou vragen. Voor de hoeken spelen is tegen alle vier het juiste antwoord; het verschil zit in hoe hard elk je straft als je het niet doet.